Epilepsie

Epilepsie komt veel vaker voor bij de hond dan bij de kat. Sommige hondenrassen, zoals de poedel en spaniël, blijken gevoeliger te zijn. Ook nerveuze honden kunnen eerder toevallen krijgen.
Epilepsie treedt aanvalsgewijs op als gevolg van een storing in de hersenfunctie. Er ontstaat een overmaat aan prikkels (kortsluiting).

Hoe ziet een aanval van epilepsie eruit?
Hieronder volgt een opsomming van veranderingen in gedrag, waarvan enkele of meerder waargenomen kunnen worden.

Voortekenen

  • Rusteloosheid
  • Nervositeit
  • Neiging tot verstoppen
  • Aandacht vragen
  • Janken
  • Speekselen
  • Spiertrekkingen

Een aanval duurt enkele seconden tot meerdere minuten

  • Speekselen, kwijlen, schuimbekken
  • Niet reageren op roepen of aanhalen
  • Bewustzijn vermindert of afwezig
  • Hevige krampen van alle spieren, fietsbewegingen
  • Klappertanden, bijten
  • Geheel verslappen
  • Katten kunnen plotseling gaan rennen

Herstelfase

  • Van slag zijn
  • Rusteloosheid
  • Vertraagd reactievermogen
  • Neiging tot eten of drinken

De dieren hebben geen pijn en zijn zich niet bewust van een aanval. Aanvallen van epilepsie herhalen zich onvoorspelbaar; meteen na afloop van een aanval kan een nieuwe beginnen, maar dat kan ook over een half uur of een half jaar. Toevallen kunnen ook optreden tijdens de slaap.
Soms kunnen aanvallen heviger en vaker terugkomen. Als de aanvallen zonder rustpauze steeds terugkomen noemt men dit ”status epilepticus”. Hierbij is met spoed hulp nodig.

Behandeling van epilepsie?

Indien uw huisdier voor een behandeling in aanmerking komt, zal deze bestaan uit medicijnen die het ontstaan van toevallen onderdrukken. De frequentie en heftigheid van de toevallen zullen hierdoor afnemen. Vaak moet worden uitgeprobeerd welke medicijnen en in welke dosering uw huisdier het beste kunnen helpen. Behandeling is in het algemeen lang (soms het gehele verdere leven); ook geven toegepaste medicijnen in meer of mindere mate bijwerkingen. Afgeraden wordt om een dier dat epilepsie heeft of gehad heeft voor de fokkerij te gebruiken.

Wat is de oorzaak van epilepsie?

Er worden twee groepen onderscheiden: toevallen met een oorzaak en toevallen zonder aanwijsbare oorzaak. Om de oorzaak op te sporen wordt er een lichamelijk onderzoek gedaan, aangevuld met een uitgebreide screening van het bloed. Als er geen afwijkingen worden gevonden, spreken we van primaire epilepsie. Hierbij is de oorzaak een tijdelijke storing in de hersenen waarbij een overmaat aan zenuwprikkels een vorm van kortsluiting teweeg brengt.

Wat kunt u doen bij een aanval van epilepsie?

  • Blijf kalm! Een aanval is niet te stoppen en gaat vanzelf weer over. Zelfs als de verschijnselen van een aanval zo hevig zijn dat het lijkt of het dier doodgaat is dit gelukkig bijna nooit het geval. Na enige seconden tot minuten komt het dier weer bij kennis. Opvallend is dat een dier tijdens een aanval niet aanspreekbaar is.
  • Het dier kent of herkent u of anderen niet. Laat het dier met rust. Houdt kinderen erbij vandaan. Probeer niet om de spierkrampen tegen te houden: het lukt u niet en u helpt het dier er niet mee.
  • Zorg dat het dier u of anderen niet kan verwonden (bijten of krabben) en zorg dat het dier zichzelf niet kan verwonden (van de trap vallen).
  • Probeer tijdens een aanval niet om medicijnen in de bek te stoppen; het zal u slecht of niet lukken, maar bovendien duurt het meer dan dertig minuten voordat het medicijn zijn werk kan doen en dan is de aanval al over. Het toepassen van speciale zetpillen bij (ernstige) aanvallen is mogelijk.
  • Aanvallen lijken vaak langer te duren dan zij in werkelijkheid zijn. Als aanvallen langer dan een half uur duren, zeer hevig zijn en elkaar zonder tussenpozen opvolgen, dan moet u diergeneeskundige hulp inroepen. Dit is een spoedgeval!
Scroll Up