OCD en elleboogdysplasie

Het lijkt alsof er de afgelopen 10 jaar een sterke toename is van gevallen van OCD en ED in diverse rassen. Denk dan aan een aantal grote dogachtigen, Retrievers, Berner Sennen honden en Newfoundlanders.
Tijdens de ontwikkeling van het skelet is er een fase waarin het kraakbeenmodel via een ingewikkeld mechanisme wordt omgevormd tot bot enerzijds, en aan de uiteinden tot een volledig gewricht met een kraakbenige bedekking anderzijds. In geval van OCD gaat op typische plaatsen in het gewricht iets mis in de kraakbeenvorming, waardoor er een soort kratertje ontstaat in het verder normale gewrichtsvlak. De restanten van de kraterinhoud, het stukje kraakbeen, kan soms nog deels blijven zitten, soms ook los in het gewricht aanwezig zijn.

Los processus anconeus LPA

Los processus coronoideus LPC

Dit leidt altijd tot een opruim- en ontstekingsreactie van het lichaam die gepaard gaat met versnelde slijtage van het gewricht. Een of meerdere erfelijke factoren vormen een heel belangrijke oorzaak. Zeker als men de sterke genetische uniformiteit cq. hoge mate van inteelt in bepaalde rassen in gedachte houdt. Het steeds gebruik maken van een klein aantal succesvolle dekreuen, generatie op generatie, is hierbij het terugkerend probleem.

Andere invloeden op het ontstaan van OCD die worden genoemd, zijn: het voer (teveel energie, teveel eiwit, teveel Calcium, verkeerde Calcium-fosfor verhouding), de snelle groei, trauma en verkeerde bewegingen, zoals een val of wild spelen met andere honden of langdurige belasting al op jonge leeftijd.
De meest bekende plaatsen in het skelet waar OCD kan voorkomen zijn: schouder, elleboog, knie en hak. De typische lokalisaties in de respectievelijke gewrichten zijn: achterrand bovenbeenkop (schouder), binnenkant uiteinde bovenbeen (elleboog), buitenste uiteinde bovenbeen (knie) en binnenste rolkam hakbeentje (hak). De meest gehoorde klacht van de eigenaar is die van een kreupelheid die wisselend in ernst is. Vaak zijn bij de eerste passen na opstaan de klachten het duidelijkst en worden ze minder na even gelopen te hebben. Langdurige belasting kan de klachten verergeren.
De gewrichten kunnen verdikt zijn, hetgeen overigens bij de schouder lastig vast te stellen is. Bij strekking en buiging van het gewricht voel je soms een kraken en/of schuren van de gewrichtsvlakken. Men noemt dit ook wel crepitatie. De totale bewegingsmogelijkheid kan kleiner worden vooral als het al langer aanwezig is, en zeker als men het gewricht tot zijn grenzen beweegt ontstaat pijnlijkheid.

Uiteindelijk, leiden alle vormen van ocd, indien niet behandeld, tot een verhoogde slijtage en een minder soepel worden van het gewricht. Men noemt dit verschijnsel arthrose. Hierbij kun je een aantal veranderingen onderkennen: verandering van de kwaliteit van de gewrichtsvloeistof, verdikking van het gewrichtskapsel, aantasting en woekeringen in het kraakbeen en bot. Deze laatsten zijn op de röntgenfoto duidelijk te onderkennen op voor elk gewricht specifieke plaatsen.

De definitieve diagnose wordt gesteld met behulp van een gericht röntgenonderzoek van het specifieke gewricht. Voor de schouder, elleboog, knie en hak betekent dit meestal dat men een tweetal standaardposities maakt, welke meestal zonder narcose kunnen worden uitgevoerd.
Voor de behandeling zijn er enkele mogelijkheden:

  • De zgn. conservatieve behandelingsmogelijkheden, zoals pijnstillers, gedoseerde beweging en dieet.
  • De nutriceuticals; voedingsstoffen waaraan een extra arthrose remmende werking wordt toegeschreven( chondroitine sulfaat, glycosaminoglycanen, Vit C etc. )
  • Chirurgische behandelingen in het gewricht.
Scroll Up